PhD, here we go!!
Είναι 30/12/2017, 2:18 το βράδυ. Είμαι η Νόνη, και δύο μέρες πριν αποχαιρετήσω το 2017 αποφάσισα να φτιάξω αυτό εδώ το blog.
Μόλις τελείωσα το 5ο έτος του διδακτορικού μου και έχω ξεκινήσει να γράφω τη διδακτορική μου διατριβή. Αλλά δεν πηγαίνει όσο γρήγορα φανταζόμουν. Ένας μήνας, αυτό είναι το πειρθώριό μου για την ολοκλήρωσή της. Και το ρολόι μετράει αντίστροφα και μετράει τόσο γρήγορα. Πόσα ακόμα άτομα είναι στη θέση μου?Και πόσοι έχουν να προλάβουν μία πολύ πιο σημαντική προθεσμία από τη δική μου.
Το κακό είναι ότι αυτή την περίοδο νιώθω να μη με καταλαβαίνει κανείς. Και το ξέρω ότι δεν ισχύει απόλυτα κάτι τέτοιο. Αλλά θυμώνω όταν δε μου βγαίνουν αυτά που θέλω να γράψω και νιώθω να μου φταίνε τα πάντα γύρω μου. Γι' αυτό λοιπόν το λόγο αποφάσισα να κάνω αυτό το blog. Για τον εαυτό μου. Για να ξεσπάω, να βλέπω την πρόοδό μου, να βγάζω από μέσα μου όλα αυτά που με απασχολούν. Και ίσως μια μέρα, αν όλα πάνε καλά για να γελάω με αυτά που γράφω τώρα. Το κυριότερο που ίσως ξέχασα, για να μη θυμώνω χωρίς λόγο στους δικούς μου ανθρώπους.
Αυτή θα είναι η δική μου ψυχοθεραπέια για τον επόμενο ένα μήνα.
7 Κεφάλαια, 26 υποκεφάλαια. Και ο μέχρι τώρα απολογισμός λέει ένα μόνο ολοκληρωμένο κεφάλαιο και 6 υποκεφάλαια. Φυσικά δεν ξεκίνησα από την αρχή, αλλά από το κεφάλαιο 6 γιατί ήταν το πειραματικό κομμάτι και ένιωθα να το ξέρω καλά.
Μετά το 6, έγραψα κάποια θεωρητικά υποκεφάλαια του κεφαλαίου 4 και συνέχισα με το 5, το οποίο με παιδεύει ακόμα. Τόσα paper πάνω σε αυτό και το υποκεφάλαιο 5.3 δε λέει να τελειώσει. Επιπλέον προσομοιώσεις που πρέπει να γίνουν, έλλειψη συγκέντρωσης, το πνεύμα των Χριστουγέννων; Δεν ξέρω. Κάθε βράδυ λέω αύριο θα τελειώσει αλλά τίποτα.
Αυτή λοιπόν είμαι εγώ και αυτός είναι ο στόχος μου, ένα PhD.
Ξεκινάμε λοιπόν :)
Μόλις τελείωσα το 5ο έτος του διδακτορικού μου και έχω ξεκινήσει να γράφω τη διδακτορική μου διατριβή. Αλλά δεν πηγαίνει όσο γρήγορα φανταζόμουν. Ένας μήνας, αυτό είναι το πειρθώριό μου για την ολοκλήρωσή της. Και το ρολόι μετράει αντίστροφα και μετράει τόσο γρήγορα. Πόσα ακόμα άτομα είναι στη θέση μου?Και πόσοι έχουν να προλάβουν μία πολύ πιο σημαντική προθεσμία από τη δική μου.
Το κακό είναι ότι αυτή την περίοδο νιώθω να μη με καταλαβαίνει κανείς. Και το ξέρω ότι δεν ισχύει απόλυτα κάτι τέτοιο. Αλλά θυμώνω όταν δε μου βγαίνουν αυτά που θέλω να γράψω και νιώθω να μου φταίνε τα πάντα γύρω μου. Γι' αυτό λοιπόν το λόγο αποφάσισα να κάνω αυτό το blog. Για τον εαυτό μου. Για να ξεσπάω, να βλέπω την πρόοδό μου, να βγάζω από μέσα μου όλα αυτά που με απασχολούν. Και ίσως μια μέρα, αν όλα πάνε καλά για να γελάω με αυτά που γράφω τώρα. Το κυριότερο που ίσως ξέχασα, για να μη θυμώνω χωρίς λόγο στους δικούς μου ανθρώπους.
Αυτή θα είναι η δική μου ψυχοθεραπέια για τον επόμενο ένα μήνα.
7 Κεφάλαια, 26 υποκεφάλαια. Και ο μέχρι τώρα απολογισμός λέει ένα μόνο ολοκληρωμένο κεφάλαιο και 6 υποκεφάλαια. Φυσικά δεν ξεκίνησα από την αρχή, αλλά από το κεφάλαιο 6 γιατί ήταν το πειραματικό κομμάτι και ένιωθα να το ξέρω καλά.
Μετά το 6, έγραψα κάποια θεωρητικά υποκεφάλαια του κεφαλαίου 4 και συνέχισα με το 5, το οποίο με παιδεύει ακόμα. Τόσα paper πάνω σε αυτό και το υποκεφάλαιο 5.3 δε λέει να τελειώσει. Επιπλέον προσομοιώσεις που πρέπει να γίνουν, έλλειψη συγκέντρωσης, το πνεύμα των Χριστουγέννων; Δεν ξέρω. Κάθε βράδυ λέω αύριο θα τελειώσει αλλά τίποτα.
Αυτή λοιπόν είμαι εγώ και αυτός είναι ο στόχος μου, ένα PhD.
Ξεκινάμε λοιπόν :)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου